Het Auschwitz Krediet

Dat de joodse slachtoffers van de Holocaust, een van de omvangrijkste en gruwelijke genocides die ooit heeft plaatsgevonden, daders van een genocide zouden kunnen worden geloofde niemand. Dat is het Auschwitz Krediet. Maar de realiteit is onmiskenbaar anders: Israel pleegt genocide.

De ware aard van het zionisme, of te wel het streven om in Palestina een joodse staat te vestigen, is al in de 19 eeuw geopenbaard. In 1885 (!) schreef de Oostenrijkse journalist en oer-zionist Theodor Herzl in zijn dagboek het volgende:

“We moeten met zachte hand het particuliere eigendom op de gebieden die aan ons worden toegekend, onteigenen. We zullen proberen de straatarme bewoners over de grenzen te laten verdwijnen door in overgangslanden werkgelegenheid te scheppen en hun tegelijkertijd in ons eigen eigen land geen werk te geven. Bezitters van land en huizen zullen aan onze kant komen te staan”

Voor wie het nog niet wist: zionisme was en is een koloniale, racistische ideologie. Voor “de ander”, c.q. de oorspronkelijke Palestijnse bevolking was en is geen (gelijkwaardige) plaats. De Israëlische minister Smotrich zei het onlangs zo: ‘Zij [de Palestijnen] zullen blijven praten over een Palestijnse droom, en wij zullen blijven bouwen aan een Joodse realiteit. Een realiteit waardoor het idee van een Palestijnse staat zal worden begraven, omdat er niets en niemand meer is om te erkennen.’ Hij noemde het ‘zionisme op zijn best’.

Veel te laat heeft de wereld ingezien dat er niet zoiets bestaat als een milde vorm van zionisme, zoals bijvoorbeeld het CIDI en nogal wat publieke figuren als Ronit Palach en Jessica Roitman ons willen doen geloven. De zionisten die het in Israël sinds jaar en dag voor het zeggen hebben, realiseren stap voor stap de agenda die door Herzl al werd ontvouwd, met steeds grovere middelen, tot en met de genocide van nu, op weg naar de Endlösung der Palestinienfrage.

“Waarom toch kan die genocide vrijwel ongehinderd doorgaan”, is een veelgestelde vraag. Ik vermoed dat de reden van dit kwaad, om Hannah Arendt te parafraseren, eigenlijk heel banaal is. De Holocaust was zo ontzagelijk en weerzinwekkend, ging het begrip van mensen zo ver te boven én wekte tegelijkertijd zoveel schuldgevoel op, dat de joodse staat Israël, toen die in 1948 werd geformaliseerd, een vrijbrief kreeg om het land naar eigen goeddunken vorm te geven en in te richten. Elk ander belang werd a priori onderschikt verklaard.

Ik noem dat het “Auschwitz Krediet”. De wereld kon zich niet voorstellen of bedenken dat de slachtoffers van de Holocaust de daders konden zijn (of worden) van een volgende genocide, hoewel de Nakba voor de goede beschouwer daarvan al het eerste onmiskenbare signaal was. Sinds de uitzending van Zomergasten van afgelopen zondag met genocide expert Ugur Ümit Üngör, weten we wel beter: die rolwisseling kan wel degelijk plaatsvinden. Sterker nog: dat gebeurt met enige regelmaat. Opeenvolgende Israëlische regeringen hebben hun slachtofferschap, d.w.z. het Auschwitz Krediet ten volle benut om hun koloniale en racistische agenda te realiseren.

Nu, na tachtig jaar begint het Auschwitz Krediet zo langzamerhand aan waarde in te boeten. De bodem van deze schatkist is in zicht. Daarom heeft Israel steeds meer haast. Het is nu of nooit, terwijl de wereld langzaam ontwaakt uit de zionistische droom en de kritiekloze steun voor Israël afbrokkelt. Maar het is te weinig, en te laat. De Palestijnse staat zal er niet komen. Die schande moet “het vrije westen” voor altijd met zich meedragen.

Maar niet getreurd. Over honderd jaar of meer kunnen we altijd nog schuld belijden, en in overeenstemming met onze superieure joods-christelijke tradities onze diepgevoelde excuses aanbieden aan de nazaten van de Palestijnen die nu stap voor stap worden gemarginaliseerd, verdreven en vermoord.

#gaza #israel #zionisme #auschwitzkrediet