Dodenherdenking en Genocide

Op het Nationaal Monument op de Dam is het woord GENOCIDE gekalkt. Iedereen spreekt hierover zijn afschuw uit. De handelswijze van het Nationaal Comité 4-5 Mei blijft hierbij onderbelicht. Aanvankelijk werd rapper Sef een positie aangeboden als Ambassadeur van de Vrijheid, maar de uitnodiging werd ingetrokken omdat hij zich luid en duidelijk uitspreekt over de genocidale praktijken van Israël. ‘We hebben ervoor gekozen om dit jaar met artiesten samen te werken die een minder uitgesproken mening hebben over internationale conflicten’, aldus het Comité. Dat de joodse slachtoffers van de Holocaust, een van de omvangrijkste en gruwelijke genocides die ooit heeft plaatsgevonden, daders van een genocide zouden kunnen worden geloofde niemand. Maar de realiteit is onmiskenbaar anders: Israel pleegt wel degelijke genocide, en de (westerse) wereld kijkt weg. Dat we dat in Nederland vandaag, op Dodenherdenking -waarin de Holocaust een steeds prominentere rol speelt- negeren is onbegrijpelijk en onjuist. Dit maakt van Dodenherdenking niet meer dan een loos gebaar, en degradeert deze dag tot een betekenisloos ritueel, ook omdat een meerderheid van de Nederlandse bevolking inmiddels vindt dat Dodenherdenking een ruimere interpretatie zou moeten krijgen.

De genocidale praktijken waaraan Israel zich schudig maakt, valt terug te voeren op de koloniale en gewelddadige interpretatie van het zionisme. De essentie van het zionisme, of te wel het streven om in Palestina een joodse staat te vestigen, is al in de 19 eeuw geopenbaard. In 1885 (!) schreef de Oostenrijkse journalist en oer-zionist Theodor Herzl in zijn dagboek het volgende: “We moeten met zachte hand het particuliere eigendom op de gebieden die aan ons worden toegekend, onteigenen. We zullen proberen de straatarme bewoners over de grenzen te laten verdwijnen door in overgangslanden werkgelegenheid te scheppen en hun tegelijkertijd in ons eigen eigen land geen werk te geven. Bezitters van land en huizen zullen aan onze kant komen te staan”.

In 1923 schreef de vooraanstaande, militante zionist Jabotinski: "Every indigenous population resists colonists as long as it has the slightest hope of escaping the danger of being colonized. This is what the Arabs and Palestinians in Palestine do, and will continue to do so as long as there is any hope of preventing the transformation of 'Palestine' into the 'Land of Israel. [....] Zionist colonization can only proceed {...} behind an iron wall through which the indigenous population cannot breach." Jabotinski wordt inmiddels algemeen erkend als de grondlegger van het nu dominante militante zionisme, dat macht uitsluitend ontleent aan militaire kracht.

Het Jewish National Fund is al meer dan 100 jaar bezig om wereldwijd zijn "Plant A Tree" project te promoten. Het planten van bomen, onder het mom van een herdenkingsproject, is in werkelijkheid bedoeld om de zichtbare restanten van voormalige en onteigende Palestijnse nederzettingen aan het oog te onttrekken en de herinnering eraan voorgoed uit te wissen. Een ongeëvenaard staaltje "greenwashen" avant la lettre, dat overigens tot op de dag van vandaag doorgaat (beluister de podcast: Het Beloofde Bos).

Of lees "With My Own Eyes", in 1974 geschreven door de Joodse advocate Felica Langer. Haar boek, met als ondertitel Israel and the Occupied Territories 1967-1973 , is een vrij droge opsomming van de schrijnende situaties waarin ze haar cliënten aantrof in de nasleep van de

Zesdaagse Oorlog (1967). In korte hoofdstukken van enkele pagina’s beschrijft ze hoe Palestijnen zonder proces jarenlang worden vastgehouden, gedeporteerd, gemarteld, en hoe hun hun huizen worden platgewalst.

Vorig jaar nog zei de Israëlische minister Smotrich: ‘Zij [de Palestijnen] zullen blijven praten over een Palestijnse droom, en wij zullen blijven bouwen aan een Joodse realiteit. Een realiteit waardoor het idee van een Palestijnse staat zal worden begraven, omdat er niets en niemand meer is om te erkennen.’ Hij noemde dit ‘zionisme op zijn best’.

De feiten spreken voor zich. Zionisme was en is naar zijn aard en in de realisatie een koloniale, militante, raciale ideologie. Voor “de ander”, c.q. de oorspronkelijke Palestijnse bevolking was en is geen (gelijkwaardige) plaats. De zionisten die het in Israël sinds jaar en dag voor het zeggen hebben, realiseren stap voor stap de agenda die door Herzl al werd ontvouwd, door Jabotinsky werd gemilitariseerd, en na 1948 werd geïnstitutionaliseerd met steeds grovere middelen, tot en met de genocide van nu, op weg naar de "Endlösung der Palestinienfrage". En niets en niemand houdt hen tegen.

Veel te laat heeft de wereld ingezien, of beter: durft de westerse wereld te erkennen, dat er niet zoiets bestaat als een milde vorm van zionisme, zoals publieke figuren als Ronit Palach, Jessica Roitman en Judith Zilversmit ons willen doen geloven. Zij doen dat met een beroep op interpretatie en moraliteit, zoals die is voorbehouden aan de gegoede burger, die tenslotte tijd en middelen heeft om zich daarover uit te spreken, zonder zich bezig te hoeven houden met de pijnlijke alledaagse werkelijkheid. Theorie boven praktijk. Maar als zij werkelijk zouden geloven in de goedheid van het zionisme, zouden ze zich niet moeten inhouden, en paartjes verkondigen, maar zich wereldwijd moeten verenigen, bijvoorbeeld onder de naam United Zionists for Peace (of wat dan ook). Ze zouden publiekelijk kunnen en moeten aandringen op harde sancties op diplomatiek, economisch, financieel, cultureel en wetenschappelijk gebied tegen het moorddadige en verwoestende zionisme van het Israël van de bloeddorstige Koning Bibi en zijn trawanten. Ze zouden luid moeten pleiten voor zijn arrestatie zodra hij zich buiten Israël begeeft, om hem te kunnen overdragen aan het Internationaal Strafhof. Ze zouden zich kunnen inzetten voor een andere vorm van Dodenherdenking, die aansluit bij de actualiteit. Maar ze produceren niet meer dan wat gefluister in de marge. Ze kunnen, willen, durven niet meer dan dat. Misschien omdat ze diep van binnen weten dat wat ze verkondigen helemaal niet waar is, en als het ooit waar was inmiddels een allang gepasseerd station is. Misschien zijn ze stil uit angst te worden weggezet als nestbevuilers, of erger nog, te worden verstoten uit de Joodse gemeenschap, of wat daarvoor moet doorgaan, want ook die gemeenschap is heel divers en velen denken niet zoals zij. En inderdaad: joodse mensen die wel afstand hebben genomen van het vigerende zionisme, of het zionisme als ideologie is dat inmiddels overkomen. Palach, Roitman en Zilversmit zeggen daarover niks, en zwijgen. Zij zijn net als de Useful Idiots in de tijden van het Sovjet communisme. Propagandisten tegen wil en dank van een verderfelijke ideologie.

“Waarom toch kan die genocide vrijwel ongehinderd doorgaan”, is een veelgestelde vraag. Ik vermoed dat de reden van dit kwaad, om Hannah Arendt te parafraseren, eigenlijk heel banaal is. De Holocaust was zo ontzagelijk en weerzinwekkend, ging het begrip van mensen zo ver te boven én wekte tegelijkertijd zoveel schuldgevoel op, dat de joodse staat Israël, die vanaf 1900 stap voor stap werd opgebouwd en in 1948 werd geformaliseerd en erkend, een vrijbrief kreeg om het land naar eigen goeddunken vorm te geven en in te richten. Elk ander belang werd onderschikt verklaard, of genegeerd.

De wereld kon zich niet voorstellen of bedenken dat de slachtoffers van de Holocaust de daders konden zijn (of worden) van een volgende genocide, hoewel de Nakba (die in het curriculum van het Israelische onderwijssysteem geen plaats heeft, en niet eens ter sprake mag worden gebracht) voor de goede beschouwer daarvan al het eerste onmiskenbare signaal was. Sinds de uitzending van Zomergasten in 2025 met genocide expert Ugur Ümit Üngör, weten we wel beter: die rolwisseling kan wel degelijk plaatsvinden. Sterker nog: dat gebeurt met enige regelmaat. En ook opeenvolgende Israëlische regeringen hebben hun slachtofferschap benut om hun koloniale en racistische agenda te realiseren, door van slachtoffer dader te worden.

Nu, tachtig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog begint het Auschwitz Krediet, dat de zionisten in staat stelde straffeloos hun genocidale agenda uit te voeren, zo langzamerhand aan waarde in te boeten. Daarom heeft Israel steeds meer haast. Het is nu of nooit, terwijl de wereld langzaam ontwaakt uit de zionistische droom en de kritiekloze steun voor Israël afbrokkelt. Maar het is te weinig, en te laat. De Palestijnse staat zal er niet komen. De Joods Palestijnse Eenheidsstaat ook niet. Die schande moet “het vrije westen” voor altijd met zich meedragen.

Maar niet getreurd. Over honderd jaar of meer kunnen de westerse vrije landen nog altijd schuld belijden, en overeenkomstig met onze veronderstelde "superieure joods-christelijke tradities en beschaving" onze diepgevoelde excuses aanbieden aan de nazaten van de oorspronkelijke Palestijnen die nu stap voor stap van hun land en uit hun huizen worden verdreven, worden onteigend, worden gemarginaliseerd, zonder proces worden opgesloten en gemarteld, of in koelen bloede worden vermoord onder het toeziend oog van het Israëlische leger.

En in plaats van daartegen op Dodenherdenking stelling te nemen, of ons daarover uit te spreken, maakt Nederland zich druk over degenen die "Genocide" op het Nationaal Monument hebben gekalkt.

Ik zal vanavond om acht uur twee minuten stil zijn, denken aan alle ellende en dood die mijn eigen familie en hun vrienden, kennissen en relaties in de Tweede Wereldoorlog heeft moeten ondergaan, naar de offers die ze hebben gebracht, aan de verliezen die ze hebben geleden, maar naar aanleiding daarvan zal ik vooral denken aan de gruwelijke realiteit van alle mensen, die waar ook ter wereld slachtoffer zijn van onderdrukking, racisme, criminalisering, marginalisering, marteling en moord. En dat maar doorgaat, en doorgaat en doorgaat ondanks het obligate "dat nooit meer". Dat zal ik op Dodenherdenking in zijn volle hevigheid tot me laten doordringen. En daarnaar blijven handelen.

#4mei #herdenken #dam #genocide #israel #zionisme