Spaans Restaurant Centra

Denkend aan de toekomst van De Wallen

Zie ik trage processen

En moeilijke besluiten

Door oneindig laagland gaan.

Want tussen droom en daad

Staan, zoals we weten,

Wetten en praktische bezwaren.


Maar ondanks dat

Is denken aan de toekomst,

Fantaseren over dat wat kan,

Vertellen wat je wil, leuk.

En meer dan dat, belangrijk.


Want alles bij het oude laten

Accepteren zoals het is,

Is de hond in de pot, stilstaand water

Dat gaat tenslotte stinken

Totdat de stank ondraaglijk is

En alles wat dierbaar is, verdwijnt.


Dus wat ik zou willen?

In de toekomst?

Dat in Lange Niezel nummer twintig - negen

Centra ooit weer opengaat.

Spaans restaurant van naam en faam, icoon.


Uit heel Amsterdam, en ver daarbuiten

Kwamen mensen voor diner, om uit te gaan.

Maar Centra is al vijf jaar dicht

Zo’n zaak heeft nu geen schijn van kans

Kanarie in de kolenmijn.


Want de buurt is uitgeput

Uitgebeend tot op het bot

Paradijsvogels zijn gevlogen

De kleuren zijn vervaagd.

In plaats daarvan is alles

(nou ja, bijna alles)

Voorspelbaar en banaal,

Goedkoop en schel,

Middelmatig en massaal


Niet kijken, maar zien

Niet schreeuwen, maar fluisteren,

Niet horen, maar luisteren

Niet praten, maar doen:

Wieden, ploegen, zaaien, sproeien

Om te zorgen dat de grond weer vruchtbaar wordt.


En als dan Centra ooit weer opengaat

(Of iets dat daarop lijkt)

Dan is het oude hart van Amsterdam

Opnieuw weer eeuwig jong.

115 views0 comments

Recent Posts

See All